Een interview met Mihaly Tapolyai

[ad_1]

Luisteren naar Mihaly Tapolyai is als het horen van een panorama van de Oost-Europese geschiedenis. Hij is een psychiater-avonturier die graag is waar de actie is. Als jongeman verzette hij zich tegen de nazi’s en de communisten, smokkelde bijbels als ze smokkelwaar waren, bracht tijd door in de gevangenis, nam deel aan verschillende vrijheidsbewegingen en was aanwezig toen Russische tanks Praag binnen rolden om de Tsjechische opstand te onderdrukken. Na het volgende interview, toen de oorlog door Kosovo scheurde, stuurde hij me een e-mail waarin hij zijn verdriet uitte over het niet kunnen bereiken van Joegoslavië, waar hij op verschillende conferenties sprak en mensen kende die in nood waren.

Een van zijn boeken, Hymn from Prison, is een fascinerend verhaal over zijn geloof, afhankelijkheid van God en invloed op het leven van anderen tijdens zijn opsluiting voor het proberen een grens over te steken tijdens de dagen van het communisme. Hij is actief geweest bij de ontwikkeling van de Hongaarse Christian Alcoholics Anonymous Fellowship, heeft in gevangenissen gewerkt, raad gegeven aan en getraumatiseerd tot getraumatiseerde oorlogsslachtoffers in verschillende Oost-Europese landen, en werd een pionier radio-omroep, gastheer van het eerste roepingsprogramma in Transsylvanië, Roemenië.

Hij heeft geoefend als christelijke kinderpsychiater en doceerde psychologie en counseling aan de Staatsuniversiteit van Babes Bolyai en het protestantse seminarie in Cluj, Transsylvanië. Mihly Tapolyai woont alleen in een appartement op de derde verdieping in Boedapest. Toen we op een avond laat in zijn appartement stonden, keken we naar het besneeuwde park beneden, gloeiend in het zwakke licht van een straatlantaarn. Ik sta hier vaak en kijk naar de kinderen, zei hij. Het is een scène die vrede brengt aan een eenzame oude man. Hij is misschien bejaard en eenzaam, maar hij blijft het verschil maken als een onbezongen held in zijn deel van de wereld.

* Vertel ons over je achtergrond. *

* MT: * Ik ben geboren in Hongarije, in de regio Tokaj, die beroemd is om wijn. Ik ging naar de universiteit tijdens de Tweede Wereldoorlog en eindigde net na de oorlog aan de Universiteit van Boedapest Medical School. Het was heel moeilijk, maar we maakten grapjes over de problemen, zelfs over het bombardement.

* Was Hongarije in oorlog aan Duitse zijde? *

* MT: * Ja. Na de Eerste Wereldoorlog was Hongarije verdeeld in zes delen. Sommige gebieden gingen naar Slowakije, sommige naar Joegoslavië, andere naar Oostenrijk en Polen. Het enige deel dat overbleef was in het midden. Het was alleen voor koeien en landbouw. We werden omringd door een federatie van anti-Hongaarse landen zoals Tsjechoslowakije, Roemenië en Joegoslavië, die het land verder wilden verdelen. Maar vóór de Tweede Wereldoorlog kwam Hitler naar de in Hongaars bewoonde gebieden om ons politieke rechtvaardigheid te brengen, zodat we aan de Duitse kant stonden tijdens de oorlog.

* Hoe ben je in de psychiatrie terechtgekomen? *

* MT: * Nadat ik mijn diploma in 1947 behaalde, werd ik dorpsarts, huisarts omdat ik het leuk vond om mensen in de kleine dorpen te helpen. Toen, na drie jaar praktijk op het platteland, ging ik naar de volgende stad, kreeg mijn specialisatie in de psychiatrie na vier jaar en drie jaar later kreeg ik een neurologische specialisatie. Na enkele jaren kreeg ik ook de specialisatie kinderpsychiatrie. Ik hou nog steeds van studeren, leren.

* Was je al die tijd een christen? *

* MT: * In 1943, toen ik 22 jaar oud was, gaf een vriend in de slaapzaal waar ik in Boedapest woonde een getuigenis over zijn bekering en leidde me naar een zeer belangrijke medische professor die een gelovige was. Ik werd ook een gelovige.

* Wat deed je nadat je al je training had voltooid? *

* MT: * Ik kwam naar Boedapest en probeerde hier te werken, maar langzaam raakte ik ook betrokken bij het redden van gevangenen. Mijn eerste reddingsmissie begon tijdens de oorlog. De christelijke studenten bezochten de joden, onderzochten ze en brachten ze medicijnen. We moesten paspoorten houden en van paspoort wisselen om mensen te redden die werden bewaakt door SS-soldaten. Dit was mijn eerste inspiratie om dit werk te doen. En na de oorlog, toen de communisten het overnamen en de Russen hier waren, besloot ik iets vergelijkbaars te doen met christenen. Het begon eerst met mijn eigen pastoor, die bijna ter dood was veroordeeld omdat hij zogenaamd een samenzwering had gevormd, maar het was niet waar. Ik had een team jonge mensen en we begonnen bijbels, brood, eten en kleine geschreven sporen naar de vele christenen te smokkelen die in concentratiekampen werden geplaatst.

* Heb je dingen naar die concentratiekampen gesmokkeld? Hoe ben je eruit gekomen? *

* MT: * Op dezelfde manier als ik binnenkwam! Onder de draden. Dat was mijn missie. Ik denk dat we veel mensen hebben geholpen.

* Was je op dat moment ook psychiatrie? *

* MT: * Ja, in de weekenden ging ik naar het platteland en bezocht mijn klanten in naam van de kerk. Soms nam ik brieven verborgen in mijn schoenen.

* Wisten de autoriteiten dat u dit deed? *

* MT: * Nee. Eens werd ik betrapt, maar ik verzette me met woorden. Dat was in de jaren vijftig. In de jaren 60 smokkelde ik Bijbels Roemenië binnen. Op een keer werd ik betrapt op de Roemeense grens met de bijbels. Ik werd gearresteerd, ik ontsnapte, ik werd opnieuw gearresteerd en ik werd gevangengezet in Polen. Ik schreef hierover in een boek genaamd Hymn from Prison.

* Weet je nog hoe Paulus en Silas hymnes zongen? Hoe lang zat je al in de gevangenis? *

* MT: * Drie maanden, maar Amnesty International kwam tussenbeide met de hulp van Dr. Paul Tournier! Hij schreef deze brief: bedankt voor je vriendelijke brief en ik heb grote sympathie voor je. Ik herinner me je vader eer. Ik heb uw brief naar Amnesty International gestuurd, die u het beste kan helpen. Met de beste wensen aan u, heel oprecht, Paul Tournier. Een van mijn eigen kinderen schreef hem.

* Dus je beoefende psychiatrie, deed evangelisatie en smokkelde Bijbels tegelijkertijd. Was het op een of andere manier uniek toen je psychiatrie beoefende? Heb je je geloof in je counseling gebracht? *

* MT: * natuurlijk! We hielden bijvoorbeeld regelmatig een week lang speciale healingconferenties. Ik doe dit al 50 jaar sinds 47 of 48. Elke ochtend hebben we een bijbelstudie, die probleemgericht is. Dan, later in de ochtend, geef ik een lezing. De volgende conferentie heeft bijvoorbeeld het thema Healing for Nervous People. We zullen het hebben over waarom mensen nerveus zijn, hoe om te gaan met verlies en frustratie, manieren om ermee om te gaan en kwesties van volwassenheid en identiteit. Na de lezingen doen we rollenspel en ’s avonds voordat we naar bed gaan, hebben we een toegewijde meditatie, een korte prediking en samen bidden.

* Toen je psychiatrie studeerde, waren de theorieën die je bestudeerde tegen religie. Je was een christen. Hoe heb je je geloof en je psychiatrie samengebracht? *

* MT: * In die vroege dagen negeerden de voorgangers en kerken de menselijke ziel. Ze wisten veel over hermeneutiek, maar begrepen mensen, emoties of de oorzaken van menselijk handelen niet. Een predikant zei tegen mij. In het theologische seminarie leerden we dat Freud, Jung en Adler de klassieke psychologen niet alleen atheïsten waren, maar occultisten. Ik antwoordde dat deze mensen in het occulte naar de waarheid zochten en de kerk negeerden. Maar ze waren in staat dingen uit te leggen die de kerk niet kon. Freud sprak bijvoorbeeld over emoties in onszelf die we niet kunnen beheersen maar die ons bezitten.

* Was het moeilijk om christelijke psychiatrie in Oost-Europa te beoefenen? *

* MT: * Ja, na mijn arrestatie bleef ik twee jaar in Hongarije, maar er waren enkele provocaties en ik wilde niet sterven, dus ik ontsnapte naar het Westen met de hulp van een Venezolaanse Indiase arts. Hij was hierheen gekomen om te leren hoe hij zijn land communistisch kon maken, maar hij werd christen door mijn getuigenis. Hij hielp me ontsnappen. Als ik was gepakt, zou ik levenslang in de gevangenis hebben gezeten, omdat ik al in de gevangenis had gezeten. In plaats daarvan ging ik naar Parijs en vervolgens naar Amerika, waar ik acht jaar woonde en werkte in een psychiatrische inrichting in Cleveland. Later werd ik uitgenodigd om raadgever in een kerk te worden, maar zij hebben me niet bij de mensen van de sociale zekerheid gemeld en hebben me nooit iets betaald, dus ik had geen geld. Zelfs nu heb ik geen pensioen.

* Wat vindt u van de christelijke psychiatrie en christelijke counseling vandaag? *

* MT: * Hier in Hongarije is counseling zeer gestructureerd, zeer theoretisch. Ik geef de voorkeur aan het praktische Amerikaanse counselingsysteem. Het is puur, duidelijk en echt nuttig. Ik probeer hier wat wijzigingen aan te brengen. Morgenavond komen er bijvoorbeeld enkele jonge pastors die erg geïnteresseerd zijn in counseling. Het zijn goede christenen, maar ze hebben het contact met de wereld verloren. Ze kunnen zich niet verhouden tot de zeer atheïstische en bijna demonische wereld om hen heen. Christenen hier zijn te vroom en daarom geïsoleerd van het realistische leven. In Hongarije hebben we leraren nodig die gezonde spiritualiteit onderwijzen.

* Ik weet dat je een radio-bediening hebt, je doet nog steeds de conferenties en je ontmoet pastors, maar wat kan er nog meer gedaan worden om christelijke counseling in Hongarije te verbeteren? *

* MT: * Conferenties houden. Maar er is een groot verzet van de kant van de kerken. Veel van de functies in de kerken werden vervuld door de communistische partij, dus ze vertrouwen anderen niet en ze zijn niet betrouwbaar.

* Hoe zit het met jonge voorgangers van goede kerken? Ze onderwijzen uit de Bijbel en praten op zondag met hun parochianen. Kunnen ze niet helpen individuen of koppels die problemen hebben? *

* MT: * Ze kunnen, maar ze doen dit zonder training of kwalificaties. Ze doen instinctief wat ze doen.

* Laat me je vragen stellen over Hongaarse psychiaters en psychologen. Hoe reageren ze op iemand zoals jij die christen bent? *

* MT: * Ze accepteren dat ik een christen ben, maar ze negeren me. Soms krijg ik weerstand, meestal van christenen. Ze zeggen: je hebt dit inbelradioprogramma dat counseling doet. Ik ben hier geboren, ik heb hier altijd gewoond, maar niemand heeft me ooit gevraagd een woord te zeggen op de radio. Je kwam hier uit Amerika en nu praat je altijd via de radio. Wat je doet is verschrikkelijk. Je hebt je vrouw niet genoemd.

* MT: * Mijn vrouw was een aardige man en ik hield van haar. Na drie jaar in Roemenië vroeg ze me hoe lang moeten we hier leven? Dat was destijds een grote ellende. Ze zei tegen mij: Je werkt hier onder deze mensen die je willen stenigen. En ik zei: Wel, dit is mijn taak, ik moet blijven. Ze verliet me en rende terug naar Amerika, waar ze een begeleidende functie vond bij de mennonitische kerk. Ze wil niet terugkomen. Maar als ik daar als 77-jarige naar toe ga, wat kan ik dan doen in de Verenigde Staten? Ik kan geen nieuw leven beginnen. Ik heb geen sociale zekerheid. Ik heb hier meer veiligheid en ik kan doorgaan met mijn werk in Joegoslavië, Roemenië, Slovenië en op andere plaatsen waar mensen mijn hulp nodig hebben.

* Wat zou u tegen christelijke counselors in de Verenigde Staten zeggen? *

* MT: * Ik lees Amerikaanse boeken, maar de meeste auteurs willen de evangelische mentaliteit behagen. Zoals het hier met de communisten gebeurde, gebruikt iedereen dezelfde uitdrukkingen, dezelfde woorden, dezelfde uitdrukkingen en denkt op dezelfde manier. Wij Midden- en Oost-Europese christenen hebben zulke verschrikkingen, oorlogen, deportaties en concentratiekampen meegemaakt dat de ideale limonadebeelden die we in boeken krijgen ons nooit kunnen begrijpen. Deze boeken gaan te veel over zelfrechtvaardiging en keren dagelijkse lezers tegen God. Het leven is hier hard. We hebben realistische antwoorden uit de Schrift nodig. Ik ben van oorsprong Hongaars, maar ik ben ook een Amerikaan geworden, dus ik ken beide kanten en ik hou van beide. Mijn hart is Hongaars; mijn geest is voornamelijk Amerikaans. Ik hou van de Amerikaanse levensstijl. Maar ik kan nu niet terug. Hoe kon ik daar alleen bestaan? Dus ik ben hier, klaar om te delen in schrijven, spreken en helpen. Online christelijke counseling is een leuke manier om suggesties te krijgen.

[ad_2]

Source by Anthony Centore