De complete gids voor Vin Santo – Deel I

[ad_1]

We verkennen de wondere wereld van Vin Santo in detail. Blijf kijken voor deel II.

Vin Santo, Vinsanto of Vino Santo (Heilige Wijn) verwijst naar een groep dessertwijnen die al vele eeuwen wordt geproduceerd, het meest beroemd in Toscane, waar ze voornamelijk worden gemaakt van de Trebbiano Toscana en Malvasia Bianca-druiven. De stijl is ook gemaakt in verschillende andere regio’s van Midden- en Noord-Italië, van andere rassen. Als Vinsanto wordt het ook gemaakt op het Griekse eiland Santorini. Deze locatie is in de EU-wetgeving erkend als de oorspronkelijke thuisbasis van de stijl.

De definitie van de Europese Unie voor Italiaanse voorbeelden bepaalt het drogen van druiven in een beluchte ruimte (de fruttaio of apassitoio) en langdurige veroudering in houten containers (drogen vindt meestal plaats op stromatten). Het EU-document onderscheidt de wijnen van Santorini, waar druiven in de zon worden gedroogd.

Als zodanig is de Italiaanse Vin Santo een subgroep van passito-wijnen, gemaakt in verschillende zoetheidsniveaus van krenten en rozijnen. Andere voorbeelden van deze methode (afgezien van de vele krenten en rozijnenwijnen met “passito” in hun naam) zijn Recioto di Soave, Recioto en Amarone di Valpolicella, Sforzato di Valtellina en Colli Orientali del Friuli Picolit. Vin Santo kan ook worden vergeleken met strowijnen uit andere landen, waaronder de Franse Vins de Paille, Strohwein in Oostenrijk en Commandaria uit Cyprus.

Smaken die meestal worden geassocieerd met Vin Santo zijn noten, rozijnen, honing en room. Maar het zoetheidsniveau kan enorm variëren, met bijna alle droge wijnen gemaakt van minder gedroogde druiven. In drogere versies is het oxidatieve karakter dominanter, samen met vluchtige aroma’s. Deze wijnen kunnen meer doen denken aan een droge Sherry. Kleur kan variëren van bleek tot oranje tot diep barnsteen.

Uit een academisch onderzoek uit 2006 van Toscaanse Vin Santo bleek dat 77 procent resterende suikerspiegels had boven 50 gram per liter, terwijl 23 procent in het bereik van 10-50 g / l lag. Alcoholniveaus kunnen variëren tussen 14 en 19 procent. Traditioneel zouden de meeste zoetere voorbeelden worden gebotteld op 16 of 17 procent; hogere alcoholgehaltes zijn meestal voorbehouden aan drogere stijlen.
Versterkte versies moeten de woorden “vino liquoroso” of “v.l.” toevoegen. Druivenmost wordt toegevoegd tijdens de gisting en dus zijn de resterende suikerspiegels meestal aan de bovenkant van het spectrum.

Het is een punt van discussie of Vin Santo het best kan worden omschreven als dessertwijn. Het kan sterk variëren qua zoetheid, waardoor het een riskante partner is met zoetere puddingen. De meest bekende combinatie is met cantucci-amandelkoekjes. De meer met karamel beladen stijlen kunnen interessante partners zijn voor nootachtige en / of romige kazen.

Met name de Toscaanse versies hebben de laatste twee decennia een gematigde opleving in populariteit ondergaan. De productievolumes van Vin Santo van hier overtreffen waarschijnlijk alle andere Italiaanse regio’s samen. Dat gezegd hebbende, volumes voor de meeste wijnhuizen zijn klein, zelfs hier. Een onderzoek uit 2006 onder Toscaanse Vin Santo-producenten toonde aan dat meer dan 60 procent 1000 liter (264 gallons) of minder produceerde. Veel Toscaanse (met name Chianti Classico) landgoederen zijn prachtige voorbeelden.

Geschiedenis en oorsprong

Italië heeft een lange traditie, doorgegeven van de Grieken, om dessertwijnen te produceren van krenten en rozijnen. “Passito” is afgeleid van Passum, de rozijnenwijn gemaakt in het oude Carthago. De techniek creëerde hoge restsuikers die, afgezien van de implicaties voor de smaak, resulteerden in stabielere wijnen die levensvatbaarder waren voor vervoer over de Middellandse Zee. Er zijn verschillende hypothesen naar voren gebracht voor de oorsprong van de naam van de wijn. De meest waarschijnlijke verklaring is waarschijnlijk afkomstig van het gemeenschappelijke gebruik van de wijn uit de Middeleeuwen om de mis te vieren, hoewel de oorsprong ervan vóór dateert. Het werd ook gecrediteerd met bovennatuurlijke eigenschappen. Bovendien werden de druiven vaak tot het All Saints-festival of Kerstmis laten drogen en rond Pasen gebotteld.

Een andere theorie richt zich echter op een banket uit 1439 in Florence dat de orthodoxe en katholieke kerken verenigt. Er wordt gezegd dat een wijn van het eiland Xantos werd geserveerd door de Griekse primaat. Dit werd verkeerd gehoord en werd Vin Santo.
Evenzo is de ontwikkeling van een consistente wijnstijl moeilijk te traceren in schriftelijke documenten. Dit komt deels omdat veel Italiaanse locaties zijn vernoemd naar heiligen. Een verwijzing naar Vin Santo Severino is bijvoorbeeld dubbelzinnig wat betreft de stijl van wijn.

Ondanks zijn lange geschiedenis werd Vin Santo pas in 1997 in verschillende Italiaanse regio’s gepromoveerd tot DOC-niveau. Voordien werd het gebotteld als Vino da Tavola. Als onderdeel van de EU-opknapbeurt van wijnclassificaties van 2009 moet een wijn met de woorden Vin Santo voldoen aan de regels die zijn vastgelegd in de lokale voorschriften inzake beschermde oorsprongsbenaming (in het geval van Italië, DOC en DOCG).

Santorini

In 2002 erkende de Europese Unie Santorini als de plaats van oorsprong van de stijl. Omdat dergelijke producenten op het eiland uitsluitend het woord Vinsanto mogen gebruiken, met “Vin Santo” of “Vino Santo” beschikbaar voor Italiaanse wijnhuizen.

De Assyrtiko-variëteit biedt minimaal 51 procent van een typische mix met de rest bestaat uit Athiri en Aidani (beide ook wit) en andere lokale variëteiten. Druiven worden meestal begin augustus geplukt en 8-14 dagen in de zon gedroogd. Ze worden vervolgens verpletterd en achtergelaten om te gisten. Na het persen wordt de wijn minstens 24 maanden gerijpt in eiken vaten.

De wijnen zijn over het algemeen koper of goudbruin van kleur, glad van textuur met smaken van rozijnen en kruiden. Naast natuurlijk zoete wijnen worden ook versterkte likeurversies gemaakt.

[ad_2]

Source link